آیتاللَه حاج سید جمال الدّین گلپایگانی در سال 1295 هـ. ق در سعید آباد گلپایگان، در یک خانوادۀ روحانی متولّد شد. وی مقدّمات حوزوی را نزد برادران خود آموخت. سپس برای ادامۀ تحصیل عازم حوزۀ علمیۀ اصفهان شد؛ و در آنجا از محضر جهانگیرخان قشقایی و آخوند کاشی، درس سیر و سلوک آموخت؛ و از آنها دستورهای اخلاقی و تهذیب نفس گرفت. وی پس از اینکه به نجف أشرف عزیمت نمود، به تحصیل دروس سیر و سلوک و عرفان نزد اساتیدی همچون شیخ علیمحمد نجفآبادی و سید احمد کربلایی پرداخت؛ تا اینکه از جهت عظمت و مقام و تهذیب نفس از افراد انگشتشمار معاصر بهحساب آمد.
ایشان اهل نماز شب و مناجات و راز و نیاز با پروردگار خویش بود. همسایگان وی از صدای گریههای نیمهشب و مناجات او حکایاتی دارند! او در تهذیب به مرتبهای رسیده بود که نقل شده: «وقتی از شهر اصفهان به نجف رهسپار شد، مردم را بهصورتهای برزخی آنان میدید» و خودش فرموده است: «مردم را آنقدر بهصورت وحوش و حیوانات دیدم که ملول شدم! وقتی به حرم مطهّر علیّ علیه السّلام مشرّف شدم، از حضرت خواستم که این حالت را از من بگیرد! حضرت هم آن حال را از من گرفت. از آن به بعد مردم را بهصورت عادی میدیدم.»
ایشان به خواندن دعاها خیلی اهمّیت میدادند؛ بهطوریکه بیشتر اوقات به مطالعۀ صحیفۀ سجّادیّه، مناجات خمسة عشر و به خواندن مناجات المریدین میپرداختند.
سرانجام این عالم ربّانی، کالبد تن را در عصر دوشنبه 29 محرّم الحرام 1377 هـ. ق وداع گفته و به ملکوت اَعلی پیوست؛ رحمةاللَهعلیه. (مهر تابناک، ص 123)
| حضرت آيتالله حاج سید جمال الدین گلپایگانی قدس الله سره |